Za zakrętem

Według rozkładu jazdy zamieszczonego na stronie pkp.pl pociąg IR z Warszawy do Krakowa jedzie szybciej niż pociąg EIC, a kosztuje trzykrotnie taniej. Wybór więc wydawał się oczywisty.

Pociąg relacji Warszawa Wschodnia - Rzeszów. Na dworcu Warszawa Centralna pada zapowiedź "Pociąg przybędzie z opóźnieniem 60 minut". Opóźnienie może ulec zmianie. To przybycie to jest jakieś 5 km, skąd więc takie opóźnienie? Z pernou na Centralnym ruszyć się nie mogę, bo nie wiadomo, na czym ma polegać uległość opóźnienia i czy np. pociąg nie przybędzie wcześniej. A poza tym moja walizka jest ciężka, a schody ruchome nie działają. Obawy o wczęsniejsze przybycie okazują się bezpodstawne. Po 2 godzinach na peron wtacza się pociąg, witany oklaskami pasażerów. Nic to, że skład jest zabytkowy i pierwotnie obsługiwał poznańską kolej podmiejską. Nieważne, że nie otwiera się połowa drzwi i nie działa światło w żadnej toalecie. Grunt, że jedzie w stronę Małopolski. No, co chwila wprawdzie staje w polu, ale jednak zasadniczo przemieszcza się w poądanym kierunku.

Konduktor sprawdza bilety. - Dlaczego pociąg wyjechał z takim opóźnieniem ze Wschodniej? - padają dziwne zarzuty ze strony pasażerów. Konduktor wzrusza ramiona.Przecież pociąg musiał na tę Wschodnią skądś dojechać. No to jak miał być punktualny? - Dlaczego w toaletach nie działa światło? - A skąd ja mam towiedzieć, przecież nie naprawię - przytomnie odpowiada konduktor. - A czy wie pan chociaż, czy jest w  tym pociągu toaleta,w  której światło? - Pani sobie poszuka, toalet jest osiem;)

- Gdzie można dochodzić odszkodowania za opóźnienie - odważnie pyta młody człowiek, znający regulaccje unijne nakazujące przewoźnikom rekompensować pasażerom opóźnienia.

- Ale my jesteśmy prywatną spółką, nas te regulacje nie obowiązują - zamyka dyskusję konduktor. W tym momencie nawet najbardziej pyskatej pasażerce odjęło mowę.

Po dojechaniu do Krakowa okazało się, że zainwestowanie w bilet na ekspres też nie oznacza dojechania o czasie. Taksówkarz powiedział, że ekspres tez miał opóźnienie, ale mniejsze, bo gdy pociąg zbyt długo stał w polu, to posłowie, którzy nim akurat jechali, zadzownili do ministra Grabarczyka;) I po tym telefonie znalazł się ktoś, kto potrafił naprawić zepsutą lokomotywę;)